ایو سن لورن وای له | Yves Saint Laurent Y Le Parfum

تصویرسازی حس رایحه: 

وقتی «وای» رو اسپری می‌کنی، اصلاً قرار نیست با لطافتِ شاعرانه باهات برخورد کنه. شروعش یک ضربه‌ی الکتریکی و مدرنه؛ ترکیب سیب و زنجبیل مثل نوشیدنِ یک شات خنک در اوجِ خستگیِ روزه. آلدهیدها اینجا نقشِ یک آینه‌ی براق رو بازی می‌کنن؛ اون حسِ فلزی و تمیز که باعث می‌شه عطر از همون ثانیه‌ی اول، «تیز و برنده» به نظر بیاد. انگار یک پیراهن سفیدِ آهارزده پوشیدی و داری با سرعت وارد یه جلسه مهم می‌شی؛ بوی «بازدهی» و «انرژیِ خالص» میده.

چند دقیقه که می‌گذره، اون هیاهوی اولیه فروکش می‌کنه و وارد فازِ «جذابیتِ کنترل‌شده» میشی. اسطوخودوس و سالویا میان وسط تا اون تندیِ اولیه رو مدیریت کنن. اینجاست که عطر از حالتِ یه بمبِ انرژی، درمیاد و تبدیل میشه به یک امضای مردونه و کلاسیک. رایحه گیاهی و معطرش (آروماتیک) مثل قدم‌زدن توی یک فضای باز و شیک می‌مونه؛ نه بوی کهنگی میده و نه بوی صابون‌های ارزون. درست مثل کسی که هم بلده چطور سخت کار کنه و هم می‌دونه چطور تو مهمونی‌ها سر زبون‌ها بیفته.

و وقتی عطر به مرحله نشستن روی پوست  می‌رسه، اون جادوی اصلی اتفاق می‌افته. برخلاف شروعِ پر سر و صداش، پایان‌بندی‌اش عمیق و گیرائه. ترکیب دانه تونکا و کندر، یک شیرینیِ دودی و مخملی بهش میده که اصلا لوس نیست. نعناع هندی و سدر هم بهش استخوان‌بندی میدن؛ یعنی نمی‌ذارن رایحه توی هوا پخش بشه و بره، بلکه مثل یه سایه‌ی اغواگر دورت می‌مونه. نتیجه نهایی؟ این عطر بوی آدمیه که همه‌چیزش مرتبه، پولش رو درآورده و دنبال اثباتِ خودش به کسی نیست؛ چون می‌دونه همه‌چیز تحت کنترله.